donderdag 7 oktober 2010

Start to run, my way

Dinsdag heb ik weer de loopschoenen aangetrokken. Zenuwachtig alsof ik een examen moest doen. Maar eens aan het lopen, voelde het weer fantastisch. Mijn verwachtingen waren niet te hoog gespannen. De looppiste, zodat ik steeds kon stoppen als het niet zo goed ging, en minstens 800 meter om mijn nieuwe speeltje, mijn Nike+ te calibreren.
In totaal heb ik 5 rondes gelopen, 2km. Geen halve marathon, maar ik ben tevreden dat ik weer de benen kan strekken. Als beloning was ik zelfs runner's high, na 15 minuten... Daar moest ik vroeger anderhalf uur voor lopen...

Dinsdag: 2 km, 14min 55 sec. (1 APp)

Vandaag nieuwe poging, en buiten de looppiste. De "korte toer". Voor de mooie herfstkleuren zou ik eigenlijk naar het park moeten lopen, maar 55min is nog iets te hoog (en vooral te ver) gegrepen... De maïs wordt toch al bruin...


Donderdag: 4,95km, 33 min (2APp)

Ik denk dat ik volgende week de 5km nog enkele keren loop en dan weer het programma volg van 10km.

dinsdag 5 oktober 2010

Pompoenrisotto en pompoenpannenkoeken








Pompoenrisotto
4 personen,10 Propoints/persoon (gerekend met een verzadigende portie rijst)

300g risottorijst
4 kfl olijfolie
300g pompoen,in blokjes
1 ui, gesnipperd
2 teentjes look, fijngehakt
1 groentebouillon
2 dl witte wijn
2 el parmezaanse kaas
saffraan
Zout en peper
nootmuskaat

In een grote kookpan met dikke bodem de olijfolie verhitten,de ui, pompoen en look toevoegen en even laten zacht worden (onder voortdurend roeren).De rijst toevoegen en ook even mee laten verwarmen.
De wijn en saffraan toevoegen.
De bouillon met beetjes toevoegen (ongeveer een pollepel) en blijven roeren tot de rijst alle vocht heeft opgenomen, dan weer bouillon toevoegen.
Dit herhalen tot de rijst gaar is (zacht maar met beet)
Kruiden met nootmuskaat en de kaas eronder mengen
Direct opdienen.





Pompoenpannenkoeken.3 Propoints/stuk

250 g bloem
200 g pompoenmoes (pompoen in stukjes met wat water in magnetron op hoogste stand tot hij zacht is en dan pureren)
1 ei
200 ml halfvolle melk

Alles mengen en bakken in een hete koekenpan in wat boter.
De pannenkoekjes zijn dik zoals de Amerikaanse pancakes.
Lekker met wat ahornsiroop!



woensdag 25 augustus 2010

Zon (oven) gedroogde kerstomaten


Met de gezondheid gaat het weer wat beter.
Helemaal de oude ben ik nog steeds niet, ik heb nog steeds pijn als ik te lang rechtop zit, maar ik heb zo langzamerhand genoeg van het onderuit gezakt in de zetel te liggen. Mijn rug- en schouderspieren beginnen trouwens te protesteren...

Nu ik elke dag thuis ben, heb ik ook tijd voor "trage" recepten. Recepten waar je niet veel arbeid voor moet verrichten, waar de oven het meeste werk doet, maar waar je wel in de buurt voor moet blijven.
De oven gebruiken om fruit en groenten te drogen, stond al lang op de planning. De ingrediënten waren voorhanden: kerstomaten, kerstomaten en kerstomaten. En aangezien ik (nog) geen marathontraining op het programma staan heb, was er ook iemand om een oogje op het drogen te houden.

Zongedroogde (ovengedroogde) kerstomaten.
Propoints: met moeite 1 voor de gehele bakplaat.

500g kerstomaatjes
1 el olijfolie
peper en (grof) zeezout
Italiaanse kruiden (oregano, basilicum, tijm,...)

Verwarm de oven voor op 80°C.
Snijd de tomaatjes doormidden en leg ze met het snijvlak naar boven op een met bakpapier beklede bakplaat.
Wrijf ze in met de olijfolie (ik deed het met een kwastje, volgende keer maak ik ze zonder olie)
Bestrooi ze met peper en zout en de kruiden.
Plaats in de oven en laat ze drogen gedurende (minstens) 2,5 uur (of langer). De oven kan eventueel op 100°C gezet worden, zorg er wel voor dat zeniet liggen te stoven.
Zet af en toe de ovendeur eens open zodat het vocht kan ontsnappen.
Als de tomaatjes gekrompen zijn en er gedroogd uitzien, zet de oven dan af, en laat ze afkoelen in de oven.

Ik bewaar ze gewoon in een Tupperware potje in de koelkast (maar lang bewaren hoeft niet als er liefhebbers in huis zijn...)

woensdag 11 augustus 2010

De courgettes nemen de tuin over


Sinds enkele weken produceren onze courgetteplanten elke dag courgettes. We proberen het bij te houden -nou ja, manlief probeert het bij te houden, ik strompel nog steeds rond met die inwendige bloeding- maar de courgettes die aan zijn aandacht ontsnappen, groeien uit tot monsterachtige grootte... Wat spijtig genoeg hun smaak ook niet ten goede komt.
In Amerika is 8 augustus zelf uitgeroepen tot "courgette-dag". Tuinders gooien de monster courgettes op veranda's, in de laadbak van pick-up trucks, en proppen ze zelfs in brievenbussen. Gewoon om van hun massale productie vanaf te zijn.
Ik deel courgettes ook graag uit, aan ouders, collega's, buren (die echter zelf allemaal een moestuin hebben en met de moed der wanhoop de courgettes proberen de baas te blijven) maar probeer er nog liever allerlei recepten mee uit.

Twee receptjes die ik al surfend ben tegengekomen, heb aangepast aan het WW-systeem en heb uitgeprobeerd. Een bijgerechtje en een (ochtend)cake.

Courgette-feta ovenschotel (6 porties, 5 Propoints per portie)


1 el olie
2 grote eieren
120 ml Balade so light 3%
2 el parmezaanse kaas
1 el citroensap
240g fetakaas
4 kleine courgettes of 1 reuzecourgette, in stukjes gesneden (niet te klein). Bij de reuzecourgette het zachte middelste stuk met de zaadjes verwijderen.
6 lookteentjes, fijngehakt
1 el tijm (ik heb gedroogde gebruikt)
zout en peper naar smaak

beetje citroensap

Verwarm de oven voor op 190°C.
Was de courgette en snijd in stukjes.

Verwarm de olie in een grote braadpan of wok, voeg de look en tijm toe tot ze hun smaak afgeven. Voeg de courgette toe en laat meesauteren. Roer af en toe. Laat de courgettestukjes niet te bruin worden of te zacht, voeg eventueel beetje water toe.

Bereid intussen het eiermengsel: meng de eieren met de verkruimelde fetakaas, de room, het citroensap en de parmezaanse kaas.


Doe de helft van de courgettestukjes in een anti-kleef ovenschotel, voeg de helft van het eiermengsel toe en wat peper (eventueel zout, maar de fetakaas is ook al zout). Daarna nog een laag courgettes en daarna de rest van het eiermengsel.
Laat ongeveer een half uurtje tot 40 minuutjes bakken, tot de bovenkant gestold is en lekker aan het bubbelen is...


Courgette-chocoladecake (12 porties, 6 Propoints)
Deze ontbijchocoladecake is niet zoet-zoet. Liefhebbers van de 70% pure chocolade zullen dit zeker appreciëren!



2 eieren
zoetstof gelijk aan 200g suiker
60 bruine suiker (licht of donker, ik heb lichte basterdsuiker gebruikt)
6 el maïsolie
1 kfl vanille
60 ml botermelk
375g courgette, geraspt
180g bloem
1 kfl bicarbonaat
60g ongezoete cacaopoeder
1/4 kfl zout
90g pecannoten, gehakt (of walnoten)


Verwarm de oven voor op 175°C.
Meng de eieren met de vanille, de botermelk, de olie, de suiker en zoetstof. Voeg daarna de geraspte courgette toe en meng goed.

In een aparte kom meng je de bloem, het bicarbonaat en het zout.
Voeg het courgettemengsel toe en meng goed. Voeg op het laatste de pecannoten toe.

Giet in een cakevorm, ik gebruikte een siliconenvorm, en zet 40-50 min in de oven. Check of hij klaar is door een satéstokje of een breinaald in het midden te steken en te kijken of het er schoon uit komt.
Laat de cake afkoelen in de vorm.

donderdag 5 augustus 2010

Stardate 040810

De dikke buik is nog niet weg, de pijn ook nog niet echt. Zolang ik in de zetel zit, heb ik weinig last, maar stappen en bewegen, zijn nog niet echt "top".
Het rechte pad bewandelen lukt ook niet zo goed, wat ik vandaag al gegeten heb:
- fruit:0
- boterhammen: teveel
- koekjes: stuk of 8, en dan nog niet echt mijn favoriete koekjes...
Watik nog ga eten: waarschijnlijk een pizza, want manlief "kookt"

Als ik stilsta met keuzes, weet ik heel goed waarom ik eet deze keer: verveling. De kunst is om daar iets mee te doen. De mogelijkheden zijn natuurlijk beperkt momenteel, maar toch heb ik "statische" hobbys genoeg: surfen, bloggen, quillten, tv kijken (in combinatie met quilten), lezen (alhoewel de pijnstillers me nogal verstrooid maken).
Vandaag was het "Star Trek" dag en heeft manlief mijn quilt klaargelegd. En toch heb ik weer gegeten, en niet vanuit een hongergevoel.
Morgen ligt mijn planner klaar en schrijf ik netjes op. Schoonmama brengt gebraden kip mee en met wat sla en tomaten (uit onze tuin) kan daar iets lekkers mee worden gemaakt.
Verder zijn er nog kilo's kerstomaatjes die hemels smaken, dus voor een snack is ook gezorgd.
Maar vooral eet ik weer op vaste tijdstippen, een methode die het beste voor mij werkt:
- ontbijt bij het opstaan
- 2 uur later (ong rond 10.00) Alpropudding
- 1100-1130: soep
- 1200-1300: middagmaal
- 1500: fruit
- 1800: avondmaal
- avond: fruit of snack als er nog propoints over zijn.
Regelmaat en routine: mijn maatjes, misschien wat saai, maar ideaal voor mij....

dinsdag 3 augustus 2010

Terug van vakantie en bedrust

De vakantie was zoals een vorig jaar 2 weken aan zee. Daar logeerden we in een vakantiecentrum, in de duinen, op een tweetal km van de zee en op 10 min van Plopsaland.
Onze meisjes zijn er dol op en om eerlijk te zijn: mama en papa ook. Joggen in de duinen 's ochtends (oma en opa gaan ook mee, dus we kunnen de meisjes rustig bij hen achterlaten 's ochtends).
Om 11u was er volleybal voor manlief en het openlucht zwembad was open vanaf 10.30.
Het was dus geen vakantie zonder sport, mijn sportkledij was trouwens het eerste dat was ingepakt.
In totaal ben ik zo'n 4 keer gaan joggen en bijna elke dag gaan zwemmen.


Ik ben eerder de voorzichtige jogger, die de "bekende" wegen volgt. Manlief is wat avontuurlijker en we hebben de wandelwegen in de duinen ontdekt. Loslopende ezels, het lopen door los zand was ook eens iets anders, alhoewel die stukken (gelukkig) beperkt bleken. Ik heb gemerkt dat de "Marathon des Sables" niet echt voor mij is...

Na het joggen ging ik meestal ook zwemmen, er werd aquagym gegeven, maar dat vond ik niet echt zwaar. Ik zwom liever mijn baantjes en nu ik crawl kan zwemmen zonder dat ik na 1 lengte buiten adem aan de kant hang, is zwemmen nog leuker geworden.

Manief en ik hebben zelfs deelgenomen aan de duathlon: ik zwom 4 lengtes en werd dan afgelost door manlief die 4 rondes moest lopen. Indrukwekkend is het niet, maar na uit het zwembad te komen en mijn loopschoenen aan te trekken, heb ik nog 2 rondes meegelopen. Ik was zelfs niet buiten adem. We waren mooi.... laatste :o).
Ik ben ernorm trots als ik zie wat ik nu kan: snel eventjes (ongepland, 10 min voor de duathlon waren we nog gewoon toeschouwers tot manlief werd uitgedaagd door zijn volleyvrienden) een sportieve prestatie neerzetten. In het verleden kon ik niet één rondje lopen zonder te moeten stoppen.
Ik zwem nu rustig 40 lengtes crawl zonder te moeten stoppen...
En het beste van alles: ik kan me geen leven meer voorstellen zonder sport. Met joggen/lopen als lievelingssport.

Voedingsgewijs was het wat hobbeliger maaar niet dramatisch. ik had alle WW spullen mee maar elk jaar merk ik dat het afwegen, plannen, en opschrijven moeilijk is. Tijdens die vakantie wordt er nogal chaotisch geleefd en komt eten niet op de eerste plaats. Maar dat betekent dat snoepen ook niet zo belangrijk is.

Ondertussen zijn we alweer thuis en ben ik aan mijn zetel/bed gekluisterd.Een eenvoudige greep in mijn buik heeft een lastige complicatie met zich meegebracht: inwendige bloeding. Behandeling: rusten.
Voor mijn verjaardag had ik een Nike + gekregen en zag ernaar uit hem te gebruiken.Dat wordt dus uitgesteld tot het bloed uit mijn buik weg is, wat lang kan duren. Misschien komt mijn halve marathon dan ook in gevaar, maar dat zien we dan wel.

Tot dan....

zaterdag 10 juli 2010

Verse tomatensaus met een Philadelphiatwist




Onze moestuin en serre barsten uit hun voegen.... De eerste tomaten worden rood, vroeg blijkt volgens kenners. En we hebben ook veel geluk gehad. Dit jaar hebben we onze eerste stapjes in het moestuingebeuren gezet, na een succesvol experiment met enkele courgette en pompoenplantjes vorig jaar (écht moeilijk was dat niet, courgette en pompoenen groeien ongeveer overal en zijn sterk als onkruid).
In ieder geval, dit voorjaar werd onze nieuwe serre in gebruik genomen en natuurlijk konden we niet wachten om te planten en te zaaien. Met het nodige beginnersgeluk hebben onze plantjes de nachtvorst doorstaan.
En nu: tomaten, chilipepers, paprika, aubergines.
Vandaag -ondanks de hitte- had ik zin om"iets" te doen met de vleestomaten die we geoogst hadden. 500 gram zware tomaten...


Verse tomatensaus met basilicum.



-3 grote vleestomaten
-2 kfl olijfolie (ik gebruikte lookolijfolie)
-2 sjalotjes
-120g Phildelphia light met basilicum
-bosje basilicum
-1 groentenbouillonblokje

Verwarm de olifolie in een wok, diepe braadpan. Voeg de sjalotten toe. Laat glazig worden.
Pel de tomaten, snijd in stukjes en voeg bij de sjalotten, verkruimel het bouillonblokje en voeg toe. Laat kwartier sudderen.
Meng de Philadelphia onder de tomaten en laat meesudderen en wat indikken. Voeg de fijngesneden basilicum toe en laat nog eventjes pruttelen.

Ik heb er deze middag pasta bijgegeten. Een verzadigende portie voor 7 propoints.
De saus is voor 2 personen en is maar 3 propoints.
Smakelijk!

donderdag 8 juli 2010

Ik loop....

De 2 lezers van mijn blog weten het al: ik loop....
In 2002 zette ik mijn eerste stapjes op de looppiste, gewapend met het schema van een vroegere sportleraar aan de KMS. Het was een « start to run » programma gebruikt voor de jonge officieren-in-spe.
Wat ik me er nog van herinner is dat we (we, ik liep met een collega) begonnen met een halve ronde lopen een hele ronde stappen... Heel fier waren we, we hadden nieuwe loopschoenen. Gekocht na een professionele test op de loopband.
Na 12 weken zouden we 5km kunnen lopen, of 30 min zonder stoppen. We liepen maandag, woensdag en vrijdag.
Nu lijkt het allemaal simpel, maar dat was het niet. Soms was het echt doorbijten, ik herinner me de eerste maal dat we 6 (!) ronden na elkaar moesten lopen. Die dag heb ik opgegeven, en panikeerde ik: wat als ik nooit meer dan die 6 ronden kon lopen, had ik het dan echt niet in mij?
De training erna stonden de zenuwen strak gespannen, zou het nu lukken? Ondertussen liep ik met de hartslagmeter van mijn man. Ik had zo'n vermoeden dat ik te snel liep, in ieder geval, ik kon geen tempo houden (nu nog altijd niet trouwens).
Ik heb het 12 wekenprogramma volgehouden en ik liep de 12,5 ronden uit. Fantastisch gevoel was dat, ik liep 5 km!!!!

Nu denk ik nog vaak aan de uitspraken van « mijn » trainer: « hiel-midden-teen » (neerzetten van de voet tijdens het lopen), « 5km lopen? wacht ik trek mijn schoenen aan, we zullen dat eens vlug doen » (en hij had gelijk, 5km lopen is net als een wandelingetje maken).
5 km op de looppiste werden looptochtjes buiten de kazerne...

8 jaar later nu, en ik loop nog steeds, 4 keer de 20km van Brussel later en ik wil meer. Net als elke jogger op een bepaald moment droom ik van een marathon. En misschien in 2011 probeer ik de marathon van Berlijn uit te lopen.
Daarom zullen op deze blog vaak loopspinsels te vinden zijn. Naast kookgek ben ik ook een beetje loopgek.
In oktober staat de halve marathon van Brussel op het programma... Beleef mijn trainingen mee... En beleef ook het gevecht mee tegens die laatste 10 kilo's...

Morgen ga ik terug naar mijn nieuwe bijeenkomst... Met wat gewicht extra, daar ben ik zeker van. Maar ik kijk ernaar uit.

dinsdag 1 juni 2010

Een nieuwe maand, een nieuw geluid

Ik ben het moe. Vandaag is weer naar de sokken, gelukkig ga ik sporten.
Maar uienringen, 2 Magnums en wat chocolademousse is geen goede levensstijl. Dat mijn mond half verdoofd was na twee vullingen, is ook geen excuus.
Juni wordt een "verliezer"maand, wat het gewicht betreft.
Ik post vanaf nu mijn gewicht,ik speel de harde tante: vanmorgen flirtte ik met de 80kg .... No more mercy.
Als ik met de glimlach 20km kan lopen, kan ik dat stomme gewicht ook kwijtspelen!

Wordt vervolgd....

maandag 31 mei 2010

De 20 km van Brussel

Na een 12 weken voorbereiding, een testrun in Averbode van 16 km:


Tijd 1u55 en alhoewel weer bij de achterhoede was ik heel tevreden. De tweede medaille is van manlief, ik ben niet van Tongerlo terug gelopen naar Averbode.

Een tweetal weken nog rustig gelopen, een lange duurloop van 80 minuten en zondag 30 mei was het zover.
De vierde keer deed ik mee. Manlief deed mee voor de tweede keer.
Rond 13.00 vertrokken we thuis, de dolle tweeling bleef thuis -eerst zouden ze meegaan met oma en opa om te supporteren- maar het slechte weer was spelbreker. Aangekomen in Brussel was het nog een eindje stappen om aan te komen in het Jubelpark en in een immense drukte. 30.000 lopers, symphatisanten, supporters....
Een plaatsje gezocht in de vlieghal van het legermuseum om ons om te kleden, eventjes te gaan plassen.... Maar door de enorme wachtrij, besloot ik maar "in de bosjes" te gaan. Waar de scheiding mooi werd doorgetrokken. Mannen rechts, vrouwen links...
Tegen 14.30 gingen we richting startbox, startbox 3.

We zouden als laatste box starten, de nummers vanaf 20.000. Ik was een beetje teleurgesteld omdat veel van de sfeer verloren ging, we hoorden de Bolero niet, de Brabaçonne niet en het daverende startschot weerklonk ook niet De vorige edities kreeg ik kippevel van de oplopende spanning voor de start, dit jaar niks... Of dat dacht ik. Toen de eerste 20.000 lopers waren gestart, mochten we opschuiven en kregen we eerst Queen met "We are the champions" te hore,, we werden via beeldschermen aangemoedigd "GO Go GO Box 3" en we kregen ons eigen startschot. Pas beneden aan het Jubelpark konden we lopen, oplettend om niet verstrikt te raken in de talrijke vuilzakken of te struikelen over allerlei soorten flesjes van energiedrankjes.

Iets voor Schumann konden we overgaan in een langzame jog. Ik hou van dit gedeelte, je krijgt een fantastisch beeld van de lopers voor jou. De Wetstraat lijkt één zee van op- en neergaande hoofden. Manlief die naast me liep, hielp me om een regelmatig tempo te houden, ik ga altijd veel te hard van start, helemaal opgaand in de roes en de opwinding van het moment.


Na de Wetstraat was het richting koninklijk paleis en ik ben één van de Belgen die nog altijd blij is om onze nationale driekleur te zien wapperen!


Vandaar de bocht om richting Justitiepaleis en de eerste bevoorrading. Ik had op dat moment al een droge keel, dus was blij de keel eens te kunnen spoelen.
Daarna doken we de eerste tunnel in, alhoewel ik de vorige keren steeds het moeilijkste stuk vond, door het te snel starten, ging het nu heel goed. Met dank aan manlief voor zijn regelmatige tempo van 7 min/km.


Na de 3 tunnels was het richting Terkamerenbos. Rond km 5-6 liepen we het bos binnen en pas aan km 10 zouden we er weer uitkomen. Heel wat stappers al in het bos, heel wat te zien en een mooi decor. Het lopen ging nog steeds vlot, en voor de eerste maal liep ik km 8 voorbij zonder een plaspauze te moeten inlassen. Zit het dan toch allemaal tussen de oren???


Km 10, gepasseerd op 1:10. Mooi op schema.

We draaiden de boulevard op en ondanks het wisselvallige weer (maar fantastisch om te lopen) was er weer heel wat aanmoediging en bekijks langs het parcours.

Asterix, Obelix en Co...



Pas getrouwd, wat een origineel idee, waarom hebben wij dat niet gedaan... Waarschijnlijk omdat ik op onze trouwdag 5 maanden zwanger was van onze tweeling :o).

Van km 11 tot ongeveer 14 km was het vlotjes lopen, veel bergaf, al veel joggers die het langzameraan gingen doen. Maar door mijn fantastische tempomaker bleven we vlotjes doorgaan en voelde dit even goed als een trainingsduurloop. Leuker zelfs, op een gewone duurloop word je niet zo aangemoedigd (de vunzige opmerkingen van wielertoeristen buiten beschouwing gelaten).


We liepen Watersmaal-Bosvoorde binnen en kregen iets verder een Isostar drankje. Yuk, ik ben al geen sportdrank liefhebber, maar dit was echt slecht. Ik dronk wel enkele slokken, na 14km intensieve inspanning kon ik wel wat mineralen en suikers gebruiken.

Alhoewel ik deze blog ben begonnen met het idee "anoniem" te blijven, toch een fotootje, gewoon om te bewijzen hoeveel plezier er ik er nog in had aan km 15.


Het joggen ging nog steeds vlot, steeds vaker liepen we mensen voorbij. Toch begonnen de zenuwen op te komen, nog eventjes, na een bocht naar links zouden we de gevreesde Avenue de Tervueren opdraaien... De gevreesde laatste helling.
Ondertussen keken we uit naar een collega, die via sms liet weten dat hij ons stond op te wachten na de laatste bevoorrading. De collega die me 7 jaar geleden liet kennis maken met het loopvirus en die me begeleidde bij mijn eerste halve rondjes op de looppiste.
Rond km 17 zagen we hem -met spandoek!!!, hij liep even met ons mee (hij had dit jaar spijtig genoeg geen nummer weten te bemachtigen), gaf ons een energiedrankje en wenste ons veel succes.

En dan gebeurde het, de man met de hamer, de muur, op 500 meter van de top van de helling kreeg ik het moeilijk, benen loodzwaar, dorst. Wat druivensuiker gekregen van manlief, verstand op nul gezet en enkel "blijven lopen, blijven lopen" herhalend. De "top" bereikt en vanaf daar ging het weer. Bergaf en volop recupererend, en met het Jubelpark in zicht.
Weer volop toeschouwers langs de kant en die glimlach op mijn gezicht was niet meer te stoppen. Nu kon het niet meer stuk. Genieten nu. "De berg" overwonnen, misschien wel het beste gedeelte van de 20km.


Ik liep over de finish in 2u21, manlief was een minuutje sneller.
Fantastisch, maar ook een beetje triest... Drie maanden hiervoor getraind...
En nu???? De halve marathon van Brussel op 10 oktober natuurlijk :o)


En deze? Deze heeft gesmaakt. Propoints? Geen idee :o)












woensdag 26 mei 2010

Back to basics

Back to basics.

Sinds ik deze blog begonnen ben, leef ik het leven van een jo-jo. Dezelfde 4 kilo laat ik achter, dezelfde 4 kilo kom ik steeds weer tegen.
Hoe dat komt? Ik doe het goed één week, doe het niet zo goed (lees: slecht) een andere week. Soms breng ik wat variatie in de routine door het één dag goed en drie daaropvolgende dagen niet zo goed te doen.

Ik zou zo graag de controle weer hebben. Ik weet hoe het moet, ik hou me aan de richtlijnen en dan plots is het alsof « iets » overneemt. Ik zie mezelf wilskrachtt verliezen, en dat gaat vlug, kwestie van minuten. Mijn hersenactiviteit beperkt zich tot één ding: eten, iets kokerellen, vooral iets met suiker....
Ik weet dat ik fout bezig ben, maar vreemd genoeg reageer ik niet op dat innerlijke stemmetje. Luid roept het wel niet, maar tijdens mijn « goede » dagen, brengt dat stemmetje me tot rede voordat ik helemaal overboord ga.

Vandaag is de start van een nieuwe poging. Die 70 kilogram bereik ik niet meer voor zondag (30 mei 2010, 20 km van Brussel!!!!), maar het is mogelijk voor 15 juli (vakantie).
En deze keer is mijn ingesteldheid ander: ik focus niet langer op het resultaat, maar op de veranderingen... Zoals Dixon het zegt « If you focus on the result, you will never change. if you focus on the changes, you will get results ».

En als ik karakter genoeg heb om 20km te joggen.... Wat betekenen die laatste 10 kilootjes dan in het grote plan?????


Nog 4 keer slapen voor de 20 km.....

dinsdag 11 mei 2010

Bijna zover

Niet bepaald mijn streefgewicht...
Wel wat de 20km betreft. Morgen een eerste test: manlief en ik hebben ons ingeschreven voor de Abdijenloop Averbode-Tongerlo. 16km.
Toen we dit weekend om ons startnummer gingen,stond er in de begeleidende brief: 15,8km; Gek, maar enkel die 15 zien staan, zorgt ervoor dat de afstand doenbaar is.
Telkens ik de 20k loop, probeer ik als laatste lange duurloop 16km te lopen. Meestal doe ik die alleen, maar morgen is dat dus een georganiseerde loop.
De zenuwen vallen mee (tot nu toe)...

Op moederdag heb ik nog 1u20 gelopen, eigenlijk stond er 1u10 op het schema, maar ik ben erin geslaagd om verloren te lopen.
Maar geef toe, wat een mooie landschappen:

Op loopafstand van ons huis, ik wil nooit meer in de stad wonen!


Een heuvel oplopen lijkt veel minder zwaar als hij zo mooi is....


En deze mooie postkaart: appelbomen in bloei en ezeltjes in de wei.

Thuis aangekomen stond er pizza met peer en roquefort op het menu. Eén vn missies is geen eten meer weg te gooien en bij inspectie van de groentenlade van de ijskast, ontdekte ik nog drie peren. Te zacht om zo te eten, maar ik wist dat er in het WW-kookboek "Komt voor de bakker" een perenpizza stond...
Het resultaat was lekker, ik ben geen schimmelkaasfan, maar ik vind ze wel lekker in een verdunde versie: een dressing van blauwe kaas of een sausje, en met het zoete van de peer is de balans perfect.

Voor 20 stukken, 2 Propoints/stuk

- 400g pizzadeeg (kant- en klaar)
- 100g roquefort
- 150g verse kaas (type Boursin cuisine light)
- 2 el honing
- 50 ml magere melk
- 1/2 kfl gedroogde rozemarijn
- Zout en peper
- 4 peren
- 2 el citroensap
- 2 el pijnboompitten (had ik niet, heb walnoten gebruikt)

Rol het pizzadeeg uit, leg op een met bakvel beklede bakplaat en bak 10 min in het midden van een voorverwarmde oven op 180°C.
Pureer de roquefort met de verse kaas, de honing, de melk en de rozemarijn en breng op smaak met peper en zout. Snijd de peren in partjes (je kan ze ongeschild laten, de mijne waren niet al te vers meer, dus heb ze geschild) en besprenkel met het citroensap (ben ik vergeten). Strijk het kaasmengsel uit over de pizza, leg er de perenpartjes op en bestrooi met de pijnboompitten.
Bak de pizza 25 minuten op 180°C.

Et voilà:

Met wat bindsla en krulsla erbij (uit mijn serre) met 15 ml D&L light. Heerlijke lunch!
(en restjes om mee te nemen naar werk!)

maandag 3 mei 2010

Fantastisch idee


restjes meenemen naar werk!
Iedereen kent het gevoel wel, supergemotiveerd, totdat je merkt hoelang je 's avonds nog bezig bent in de keuken om je maaltijden van de volgende dag te plannen.
Soms gaat me dat met plezier af, soms met heel wat minder plezier, maar ik doe het toch en soms lukt het helemaal niet en maak ik mijzelf wijs dat "ik morgen op werk wel iets gezonds vind"... Niet dus.
Collega bloggers bleken allemaal al het licht gezien te hebben. Ik nu sinds kort ook. Ik neem restjes mee, en beter nog, ik heb "diepvriesmaaltijden".
Laatst heb ik van een hele overschot pasta (ik ben steeds bang pasta te weinig te hebben, dus meestal kook ik voor het hele dorp mee) een pastataart gebakken. Een receptje uit een WW-kookboek met zuinig koken tips.

Pastataart (aangepast recept uit "Lekker voordelig"), 6 stukken

-rest pasta (ongeveer 700g gekookt, of 300g ongekookte macaroni)
-100g kipfilet
-250g champignons (ik gebruikte een blikje)
-1 blik gepelde tomaten
-60g geraspte kaas, light
-2 kfl margarine
-1 el paneermeel
- zout, peper.

Bereid de pasta als er geen restjes zijn.
Verwarm de oven voor op 180°C. Snijd de kipfilet in kleine stukjes. Borstel de champignons schoon en snijd in schijfjes (of gebruik blikje). Bak de kip en champignons in de margarine gedurende 5 min. Voeg de gekookte macaroni toe, de tomatenstukjes en de geraspte kaas. Breng op smaak met peper en zout (en eventueel wat paprika, chili,....).

Giet de bereiding in een met bakvel bedekte ronde ovenschotel en druk goed aan. Bestrooi met het paneermeel. Zet gedurende 35 min in de oven.

Taart in stukken snijden, opdienen, of in porties invriezen.
En meenemen naar werk, en daar eventueel even in de magnetron.Lekker met wat kerstomaatjes of een groene salade.

donderdag 1 april 2010

Een klassieker: frietjes in de oven





Ikzelf geef niet zoveel om gefrituurde dingen, chips kan ik ook rustig links laten liggen, zelfs al is dat thuis in de kast.
Ik heb echter een echtgenoot en sinds een een tweetal jaren een dolle tweeling die wel frietjes lusten. Dus zoals in vele gezinnen staat er hier 1x per week frietjes op de menu. We hebben zelfs een vaste dag: 's woensdags worden er frietjes gegeven.
Na wat geëxperimenteer met de Mc Cain ovenfrieten ben ik helemaal overgestapt op zelfgemaakte ovenfrieten, met dank aan de vrouw van Jan Verheyen en haar prachtige kookboek "Mijn man is op dieet...".

De frietjes moeten wel een tijdje bakken, maar ik zet ze in de oven, zet ondertussen de dolle tweeling in bad en tegen dat die gewassen zijn, uitgespeeld zijn en de badkamer onder water hebben gezet, kunnen we eten.
Van mijn moeder heb ik een heel handige speciale ovenschaal voor frieten gekregen (die ook perfect is voor het bakken van schnitzel en cordon bleu in de oven), maar het lukt ook op een ovenplaat bedekt met bakpapier.

Ovenfrieten voor 4 personen:

1 kg vastkokende aardappelen
1 el olijfolie
cajunkruiden (optioneel)

Schil de aardappelen, was ze en snijd ze in frietjes.
Droog ze zorgvuldig in een schone handdoek.
Giet de olijfolie in een grote mengkom en voeg eventueel de kruiden toe. Voeg de droge frieten toe en meng zorgvuldig tot alle frieten bedekt zijn met een laagje olie. Gaat het beste met de handen en de olijfolie zorgt voor een zachte huid.

Spreid de frieten uit op de bakplaat, en bak ze ongeveer 45 min tot een uur aan 180°C. Keer ze af en toe om en af en toe eens proeven mag om te kijken of ze gaar zijn!

Smakelijk.

Ik reken een verzadigende portie aardappelen (7 propoints) en 1 kfl olie (1 propoint).
Of je weegt de frietjes af en neemt de propointswaarde van de hoeveelheid.

donderdag 25 maart 2010

Zelf-sabotage

Maandag was het weegdag en WW-bijeenkomst. Het goede nieuws: 400g kwijt. Ik ben al lang tevreden met alles wat eraf gaat. Onze leidster brengt af en toe varkensvet mee, in een vacuumgezogen zak (gelukkig maar) en dan pas zie je hoeveel een halve kilo vet is. Natuurlijk verliezen wij niet enkel vet, maar ik veronderstel dat er toch meer vetcellen worden afgevoerd dan andere lichaamsbestandsdelen.
Het slechtere nieuws was dat onze maandagcursus sluit. Om bij dezelfde leidster te blijven, moet ik nu op woensdagavond gaan, naar een ander dorp. Momenteel is dat mogelijk, zolang de agenda van manlief het toelaat.

In een vorig blogje had ik foto's van een dagje "op programma" beloofd, tja, tot mijn grote spijt en schaamte moet ik bekennen dat ik sinds maandag geen enkel dagje binnen de lijntjes heb gekleurd. Dinsdag ben ik goed gestart, tot ik besloot mee te gaan eten 's middags (frieten en biefstuk), een zakje muntjes heb opgegeten en na de zwemtraining nog wat croissants uit de diepvries heb gehaald.
Waarom? Nu ik erover nadenk, ik denk verveling en ergernis. Op werk spring ik momenteel in voor één van mijn mensen met een enorme achterstand, en dat gaat niet altijd van harte. Mijn oplossing: vluchten in eten...
Ik probeer de feiten te analyseren, ik probeer mijn gevoelens uit te schakelen en te leren uit zo'n dagje. Feedback en geen fatale fout.
En andere reden om te eten is vermoeidheid. Wetenschappelijk is het bewezen dat vermoeidheid een hormoon aanmaakt dat zin geeft naar kalorierijk, vet, koolhydraatrijk voedsel. Feedback: 's dinsdags na de zwemtraining zo snel mogelijk mijn bed in, daar kan ik ook televisie kijken zonder dat de ijskast mijn naam roept.
Derde oorzaak: stress. De dolle tweeling kan me soms zodanig de kast opjagen dat ik er tegelijkertijd in duik op zoek naar koekjes. Helpt dat? Dikke neen, meestal daalt mijn humeur nog dieper onder het vriespunt omdat ik mij schuldig voel.

Dit allemaal van me af geschreven te hebben, helpt ook. Vaak doe ik het niet, ik zet hier liever lekkere receptjes neer (alweer een vlucht in eten???), dan toe te geven dat ik soms serieus het noorden kwijt ben. Maar dit is mijn blog, gestart voor mezelf, niet voor enkele lezers. Het is net zo jezelf bedriegen om niet over de moeilijke momenten te schrijven als een weekje de cursus over te slaan omdat je weet dat de weegschaal geen goed nieuws heeft.

Ten slotte: tot nu heb ik er een perfecte "op plan" dag opzitten. En ja, dat voelt zoveel beter dan die dagen dat ik nog voor de laatste hap van iets op heb, al aan het denken ben wat het volgende is wat ik in mijn mond kan steken.

De foto's van een dag O(p)P(lan) komen er binnenkort. Beloofd!

zondag 21 maart 2010

Trainingsweek 2 voor de 20km

Deze week heb ik niet alle trainingen kunnen afwerken. Terugkijkend, heb ik maar één keer gelopen. Dinsdag was interval-training, niet mijn favoriete tijdsbesteding, maar dit jaar doe ik alles volgens het boekje. Ik wil sneller worden, zeker met de marathon van Brlijn in gedachten... En snelheid krijg je door weerstandstraining, dus intervaltraining (spijtig genoeg).
Maar terug naar dinsdag: een vergadering bracht mijn schema in de war, 's avonds wel trouw naar de zwemtraining, alhoewel ik me heel moe voelde. Tijdens de training had ik eerder het gevoel dat ik tegen de stroming vocht in plaats van het water te gebruiken.
Woensdag kon de geplande duurloop dan weer niet doorgaan, want de dolle tweeling had een vrije dag. De 65min duurloop liep ik donderdag, ook al had ik keelpijn en een hoofd vol snot. Het heerlijke lenteweer pepte me weer op, de duurloop ging vlot en met de glimlach.
's Namiddags werd de keelpijn erger, die nacht werd ik zelfs wakker van de keelpijn. Vrijdagochtend dan maar (weer) naar de dokter. Mijn niet geheel genezen bronchitis bleek wraak genomen te hebben en was terugkomen met enkele vriendjes: met een hele waslijst medicijnen naar buiten en weer antibiotica.
Het gaat al weer wat beter, alhoewel ik door al die hoestremmers, slijmoplossers en super antibioticapillen omval van de slaap.
Ik hou de trainingen deze week ook wat voor gezien, behalve de zwemtraining en zie later in de week wat ik doe van looptrainingen.

Dit gezegd zijnde,mijn proviand is klaar voor morgen, ik neem mijn laatste dosis medicijnen en kruip mijn bedje in.
Morgen eindelijk nog eens naar WW. Ben een braaf meisje geweest deze week, ben benieuwd morgen... Zou graag tegen de zomer onder de 70 gaan..
Morgen fotografeer ik ook mijn maaltijden, vind het heerlijk om naar andere bloggers hun eten te kijken, dus doe ik het ook eens met de mijne. benieuwd hoe ze er uitzien op "papier".

zaterdag 13 maart 2010

Knoflookgarnalen met zoete chilisaus




Vrijdag, rond 15.00 wordt het lastige kind in me wakker:"ik wil iets lekkers, ik wil iets lekkers, NU".
Ik ben op het werk en heb nog 1 sinaasappel en een paar kiwi's. De sinaasappel wordt opgegeten...
"Nog, nog".
Een strooptocht... ik vind 1 pudding, espressosmaak.
Hoeveel propoints zou dat zijn? Geen idee.
Het is koemelk, zou ik dat wel eten. "Ja".
Ik heb toch goed gesport, dus heb wel Activitypoints.
Pudding wordt gegeten, eigenlijk niet zo lekker.
"Ik wil nog iets"
Neen, met speculaaskoekjes begin je niet!

In de auto op weg naar huis, draaien de gedachten rond het avondeten. Er zijn scampi's in de diepvries. Het is vrijdag, dus eet ik graag een vis- of zeeproduct. Niet uit religieuze overwegingen (mag je eigenlijk produkten van dierlijke oorsprong eten tijdens de vasten?). Gewoon, ik eet graag vis en probeer dat op vaste dagen in het menu te plannen.
Ik heb ook niet zoveel tijd, heb nog een vergadering vanavond en moet tegen 18.00 weer vertrekken.
Thuis besluit ik nog eens ten rade te gaan in mijn Aziatisch kookboek.Lang geleden, mijn wokbui is al lange tijd over. Maar goed idee: mijn oog valt op een simpel garnalenrecept, eventjes omrekenen met de Calculator: 5 propoints. Prachtig!

Het recept voor 4 personen:
1 zak diepvriesscampi's (1kg)
2 tenen knoflook, geperst
2 el arachide-olie
3 tl verse gemberwortel, geraspt (of diepvriesgember)
1 stengel bleekselderij, in stukjes
1 el zoete chilisaus
1 el sojasaus
2 el limoen/citroensap
1 tl suiker

Pelde scampi's en verwijder het darmkanaal. Meng de scampi's met de knoflook in een schaal (geen metaal).
Verhit 1 el olie in een wok. Roerbak gember, selderij en paprika tot ze zacht zijn. Schep ze in een kom. Verhit nog 1 el olie in de wok en roerbak de scampi's op hoog vuur tot ze gaar en roze zijn. Voeg groentemengsel, chilisaus, sojasaus, limoensap en suiker toe. Breng op smaak met zwarte peper. Warm het gerecht goed door en serveer met gekookte rijst.

Volgende keer een Mexicaans getint receptje, olé!

vrijdag 12 maart 2010

Ik ben erbij!!!!

Op 30 mei loop ik de 20 kilometer van Brussel.Voor de 4de keer. Na twee jaar "gedwongen" rust door gezondheidsproblemen die altijd begonnen in de aanloop naar de 20 km.
Ik heb mijn startnummer, ergens helemaal achteraan, maar dat kan me geen barst schelen. Ik loop voor de sfeer en mijn doel is aankomen (tegen een betere tijd dan de jaren daarvoor, zo rond de 2 uur zou mooi zijn, mijn laatste tijd was 2u15) en de laatste helling oplopen zonder stappen...

Maar nu ben ik er weer.
Weer 12 weken lopen met een doel, de afstanden weer langzaam opbouwen. Mijn trainingsprogramma is iets anders dan de vorige keren, ik probeer nu 4maal te lopen per week en trouw de intervaltrainingen te doen. Met een loopband thuis op zolder heb ik ook weinig excuses, ik weet exact de tijd en de snelheid die ik loop.
Mijn geheime droom is ook onder de 70 te duiken tegen die magische datum... Wie weet... Ik ken de theorie, nu alles nog in praktijk brengen.

Mijn trainingsschema voor deze week:
Maandag: 30 min T3 ok (werd een T1, door een aanhoudende snotvalling, aka sinustitis)
Dinsdag: zwemtraining ok (1 uur)
Woensdag: 60 min T1 ok (heb 50:41 min gelopen, ik word sneller)
Donderdag: rust ok (dat was geen probleem)
Vrijdag: zwemmen (maar collega had geen zin, en ik heb geen auto)
Zaterdag: Interval
Zondag: 40 min T1 (maar dat wordt een spinningmarathon van 3 uur)

maandag 1 maart 2010

Ziek zijn

Na een weekje mijn stem kwijt te zijn, na een weekje hoesten, hoestpastilles en siroopjes, kreeg ik gisteren koorts en na een bezoekje aan de dokter,was de diagnose: bronchitis. Drie dagen thuis, antibiotica en hoestsiroop.
En rust, veel rust.
Emo-eter die ik ben, had ik al ideeën van M&M's, cassoulet om op te eten voor de televisie terwijl ik rustte. Ik zou nu graag vertellen dat mijn WW-engel me op het rechte pad zette, maar neen, de engel heeft geprobeerd, ik wou niet luisteren..
De engel heeft geprobeerd: de Spar is 's maandagsochtends gesloten, dus geen M&M's of cassoulet. Spijtig genoeg stond er nog twee potten met resten Ben&Jerry's in onze diepvries. Yep,die zijn gesneuveld, samen met nog een half brood met divers beleg, wat Cracottes snacks...
En alweer moest ik tot de conclusie komen dat al dat eten geen geheim wondermiddel is tegen een bronchitis, dat mijn hoest niet plots ophoudt. Integendeel, ik heb (weer) een opgeblazen gevoel en mijn lijf snakt naar gezonde dingen. Dus alweer een les geleerd... ik vraag me toch af waarom ik steeds van het rechte pad afwijk terwijl ik verdomd goed weet dat eten niet het antwoord is. If hunger not the problem, then food is not the answer. Duidelijk, eenvoudig en waar!
Morgen plan ik weer, en maak ik mij de fantastische supersalad. Ik breng wat wijzigingen toe aan de basisingredienten, ik gebruik feta ipv de tofu morgen, als ik ooit in de natuurwinkel raak en gerookte tofu vindt, probeer ik dat. In ieder geval ze smaakt fantastisch. Morgen voeg ik er wat gedroogde vijgen aan toe, heerlijk fruit.

zaterdag 27 februari 2010

Cajun chicken pasta


Ik ben een "foodieblog-lezer". Ik heb zelfs een mailaccount waar enkel de verwittigingsmails aankomen van alle foodblogs and receptensites waar ik me heb ingeschreven.
Misschien niet zo'n goed idee voor iemand die wat gewicht kwijt kan, maar er zijn ook gezonde receptensites bij... Eigenlijk zijn de meeste gezonde recepten,of gemakkelijk ombouwbaar.

Veel sites zijn Amerikaans,tja, ik ben een Amerika-liefhebber. Sinds mijn eerste bezoekje aan NY, héél lang geleden, was ik verkocht. En toen mijn toekomstige man enkele jaren geleden een hele tijd ging studeren en woonde in Phoenix en Arizona, was ik helemaal verloren... De natuur, de hitte, de keuken... Ik ben ook één van die Europeanen die zijn vooroordelen van hamburgers en slechte koffie heeft opzijgeschoven... OK, de slechte koffie is een feit, of je betaalt je blauw aan de speciale Starbucks-mengelingen.
De Amerikaanse keuken is gevarieerd, een mengelmoes van invloeden en vooral lekker. Ik bedoel maar: Jamie Oliver heeft er zelfs een boek over geschreven!

Eén van mijn geliefde sites is de Pioneer Woman. Fantastische foto's, heerlijke recepten. Recepten die wel moeten aangepast worden, van een dame die boter tot een een voedingsgroep op zichzelf heeft gebombardeerd, kan je moeilijk WW-recepten verwachten. Maar veroordeel haar niet: ze is mama van 4, is getrouwd met een cowboy en woont op een immense ranch... Een zittend beroep kan je dat moeilijk noemen...

Cajun Chicken Pasta.
Ingredienten voor 1 persoon:



-100 g kip
-200 fettucine
-1 kfl olijfolie
-1 kfl boter
-1/2 groene paprika, in reepjes
-1/2 rode paprika, in reepjes
-1/2 rode ui, dunne ringen
-3 lookteentjes, gepeld en gehakt (Dracula zal vannacht niet langskomen)
-4 romatomaten, in blokjes
-kippebouillon (200 ml)
-60 ml witte wijn
-60 ml room (ik gebruik Balade So Light 3%)
-cajun mix kruiden (esentiëel, ik kocht de mijne in de Makro, van Ducros)
-cayennepeper
-zwarte peper
-zout
-peterselie (vers of gedroogd, of diepvries)


Snijd de kip in hapklare stukjes. Kruid met Cajun kruiden, niet zuinig zijn. De cajun kruiden zijn essentieel!
Ik vond mijn potje in de Makro: het ziet er zo uit. Ik weet dat er ook kleine versies van bestaan, van een ander merk, vaak zijn te verkrijgen bij slagers, naast de kipkruiden enz...



Verhit ondertussen de olie en de boter in een wok of een pan met zware bodem. Als de olie warm is, voeg je de kip toe, laten even bakken, de stukjes moeten mooi bruin zijn. Doe het desnoods in twee keer zodat alle stukjes naast elkaar op de bodem kunnen liggen.
Neem de kip uit de wok/pan en voeg de groenten toe. Laat zacht worden.
Voeg daarna de kip weer toe, de wijn, bouillon en de overige kruiden.
Ik deed er op dit moment ook al de room bij, maar doe dit niet. De room gaat kabbelen... de smaak blijft goed, het uitzicht iets minder...
Terwijl alles staat te sudderen, kook je de fettucine klaar.
Als de fettucine klaar is (niet te zacht, hij suddert nog even mee met de rest) voeg je hem toe aan het kip-groentenmengsel. Voeg dan ook de room toe. Goed mengen (morsen mag). Eventueel nog bijkruiden met Cajun kruiden.

Opdienen en eten!

Propoints: 13. Gerechtje vol smaak en groentjes! En een hele portie!

PS. Ik neem mijn foto's met mijn gsm, dus ze zijn niet al te artistiek verantwoord. Als je het gerecht in al zijn glorie wil bewonderen, neem dan een kijkje hier
En vergeet de site niet direct bij jouw favorieten te zetten....

woensdag 17 februari 2010

Het gaat niet zo goed...

Ik eet momenteel alles waar ik aan denk...
Ik voel me rot...
Dus... waarom weer niet gewoon doen?
Plannen, sporten, programma volgen.

Dit gezegd zijnde: ik ga nu 30 minuten of langer joggen op de loopband. Een reis begint met de eerste pas/looppas....

woensdag 3 februari 2010

WW onderwerp deze week: de 4 musketiers

Maandagavond tijdens de bijeenkomst ging het over de 4 onafscheidelijke musketiers: Aramis, Athos, Porthos en d'Artagnan. Iedere musketier stond voor een voedingsgroep: eiwitten, koolhydraten, vezels en vetten.
Ik identificeerde mezelf direct met Porthos, de levensgenieter... Tot ik te horen kreeg dat Porthos de vetten vertegenwoordigde. Vetten, een probleemzone voor mij, niet dat ik er teveel van eet, integendeel... Als ik terugkijk in mijn planners zie ik dat ik vaak de vetstoffen vergeet. Bij de warme maaltijd is het geen probleem, olijfolie of margarine om te bakken, maar voor de rest... Ik heb nooit boter gesmeerd op mijn brood (de enige uitzondering: goede boter op lekker rozijnenbrood, een klein rozijnenbrood kon ik trouwens gemakkelijk opeten... alleen).
Mayonnaise op sla zegt me niks, liever wat kruidenazijn, balsamico azijn...

Dus deze week let ik extra op mijn vetten, alhoewel ik mijn points liever aan iets anders besteed.
Vetten zijn nu eenmaal belangrijk, sommige vitamines zijn enkel door vet oplosbaar, maar vetten hebben nog andere functies:

* het leveren van energie voor lichamelijke activiteiten;
* het leveren van energie voor het op peil houden van de lichaamstemperatuur.
* de opbouw van het lichaam, vetten worden gebruikt voor de aanmaak van het celmembraan.

Verder was er nog een hevige discussie tijdens de cursus over sporten, beweging en de tijd vinden om te bewegen. Maar dat is stof voor een andere post.

Zoals ik had vermeld, deze week loop ik weer over van de culinaire inspiratie. Groot was mijn vreugde toen ik in de diepvries nog aardbeien, frambozen en bosbessen vond. 's Woensdags eet de dolle tweeling pannenkoeken als middagmaal. Ik ben geen echte fan van pannenkoeken, maar heb vaak geen geduld om iets anders voor me klaar te maken.
De aardbeien zorgde echter voor een echte dessertlunch, ik had alvast een portie vet binnen (margarine in de pan) en calcium.

Zeg nu zelf, ziet dit er WW uit???



Het recept is heel eenvoudig. Standaardrecept voor pannenkoeken (ik gebruik 1 ei, 500ml magere melk, 200g bloem).
De pannenkoeken weeg ik af (60g pannenkoek is 4 Propoints).
De toeters en bellen zijn hier: aardbeien uit de diepvries
(tip: sla je voorraad in als de Lidl nog eens bosbessen, frambozen, enz in de tijdelijke aanbieding heeft, het is fantastisch om een putje winter je yoghurt of platte kaas op te "pimpen"of pannenkoeken natuurlijk).

Verwarm de aardbeien in de magnetron, voeg eventueel wat zoetstof toe. Als de aardbeien warm zijn, kan je een gedeelte mixen, of pletten met een vork (dat heb ik gedaan, geen geduld).
Giet over de pannenkoeken, bestuif met wat poedersuiker (10 gram).

Propoints: 9.

Evalutie... zie foto:

dinsdag 2 februari 2010

Aan mezelf...

Het is 22.30, je hebt net zwemtraining achter de rug.
Tijd om te gaan slapen. Anders ben je morgen moe en heb je de hele dag zin om te eten!

300 gram erbij gisteren. Ik ben weer op mijn beginpunt, maar ben wel centimeters kwijt... Ik heb besloten om de weegschaal mijn succes niet meer te laten bepalen... Een jeans die zonder te openen, kan worden uitgedaan, bewijst veel meer.

Morgen inkopen doen, waanzinnige recepten op het programma... Kiwi-mango salsa, Cajunkip fettucine, witte bonensoep met worst.... Allemaal omgebouwd tot WWvriendelijke recepten... Ik kn niet wachten....

Maar nu naar bed. Slapen is ook een deel van een gezonde levenswijze...

maandag 1 februari 2010

Een kleine dwaling...

Eventjes afgeweken van het “ideale” pad.

De laatste weken gaat de afslankingsreis niet zo goed. Elke ochtend start ik met de beste voornemens. Voornemens die de avond daarvoor net voor het slapen zijn gemaakt, zelfs eerder al. De voornemens zijn al gemaakt wanneer ik mijn tasje klaarmaak om te gaan werken de volgende dag, ze worden gemaakt wanneer ik mijn planner invul.




Mijn picknicktasje:
- Ontbijt: ik vertrek om 6.00 ’s ochtends en heb geen honger/tijd om thuis te eten. Ik (probeer) een glaasje water te drinken en eet mijn ontbijt op werk als ik aankom. Ik begin om 7.00, arriveer meestal rond 6.40, dus heb tijd om te ontbijten. Meestal drink ik dan ook twee tassen koffie.
- Snacks: vaak een alpro-produkt. Sinds een jaartje blijk ik lactose-intolerant te zijn. Dus mijn calcium haal ik vooral uit sojaprodukten. Gelukkig ben ik maar in een heel lage mate allergisch, dus af en toe geef ik wel toe aan een mager koemelkproduct (en een ijsje).
De dagen dat ik intensief sport of ga zwemmen (ja, ik sport tijdens de werkuren, we hebben recht op 4 uur/week, maar daar later meer over) breng ik worteltjes mee, of kerstomaatjes, kwestie van mijn altijd hongerige maag een beetje het zwijgen op te leggen…
- Fruit: wisselt steeds af, mijn favorieten: peren van onze lokale fruitboer, granaatappels tijdens het seizoen, lekkere sinaasappels en natuurlijk banaan (mijn nieuwe beste vriend sinds de invoering van de Propoints. Hier liggen nu een paar kiwi’s en een geblutste peer.
- Lunch: een broccoli-bloemkoolsoep (met een partje La Vache Qui Rit smeerkaas op een volledige pot soep) en speltbrood met kruidenham. In de winter breng ik vaak soep mee als lunch, lekker warm, vullend en troostgevend. In de zomer zijn het vaak slaatjes.


Dus het bewijs is er: ik ben voorbereid.
Wat gaat er dan fout? Eenvoudig: zelf-sabotage… Verstrooide geest die ik ben, ben ik op mijn best als alles gepland is. Ik hou van lijstjes maken, van een agenda bijhouden, van dingen op te volgen en ergens te noteren.
En ik probeer het “ideale” te bereiken. Perfectie vind ik zo’n naar woord… Waarschijnlijk omdat ik het nooit zal bereiken, maar dat is het juist… Perfectie is quasi onbereikbaar. Zo goed mogelijk je best doen, is al goed genoeg, niet?
Wat gebeurt er dan als je je realiseert dat het vandaag niet perfect wordt… Wat er bij mij gebeurd? Dan ga ik helemaal de bocht uit. Idioot eigenlijk… Om dezelfde beeldspraak te gebruiken: als je auto begint te slippen, dan probeer je alles om weer de controle te krijgen… Wat ik op die momenten dan doe? Ik doe er alles aan om de auto helemaal de weg af te laten gaan…
Een medeblogster verwoordde het nog beter: vergelijk het afslanken met een trap beklimmen… Als je bij het beklimmen van die trap een trede mist of struikelt…. Gooi je je dan ook weer helemaal naar beneden om die ene misstap? Een absurde gedachte, jezelf de trap afgooien omdat je eventjes een fout hebt gemaakt…
Dus beginnen eten, (liever vreten) om die paar Propoints die je teveel gegeten is eigenlijk even absurd. Ik moet zeggen, toen ik dit las, kreeg ik één van die bekende “verlichte” momenten.
En vandaag begin ik weer aan het beklimmen van mijn trap…. Ik ben gaan zwemmen, de endorfines doen hun werk, ik heb met smaak de geplande maaltijden gegeten.
Vanavond maak ik WWpizzas met de dolle tweeling en een vriendinnetje. 3 Propoints per stuk, en ik heb wat M&M’s ingepland. Fantastisch toch, zo’n vrijdagavond…
En als het stressy wordt, denk ik aan een mooie witte wenteltrap waar ik al een heel stuk ben op geklommen, en in plaats van me naar beneden te storten, ga ik gewoon even zitten op één van de treden om na te denken en te bezinnen, voor ik aan de volgende trede begin….

vrijdag 29 januari 2010

Plannen voor 2010 en voor 2011

Plannen, géén voornemens:

1. één verloren maaltijd, is geen verloren week!
2. deze zomer de 70kg bereiken, voorlopig streefgewicht... Misschien wel de 67 kg
3. 10 miles van Antwerp lopen
4. 20 km van Brussel (als er plaats is)
5. halve marathon in Brussel in najaar met manlief

enne..... tromgeroffel....

6. een marathon in 2011. Berlijn....

zondag 10 januari 2010

Troosteten en troost-eten

Een gelukkig nieuwjaar allemaal.
Iedereen zijn goede voornemens gemaakt en trouw aan het volgen? Ik veronderstel dat de WW-cursussen weer druk bezocht worden, dat heel wat mensen op de dieet-trein zijn gesprongen. Je merkt het al aan de reclameboodschappen als je internet bezoekt, je merkt het aan de uitstallingen in de boekenwinkels, die nu alle mogelijke dieetboeken in aanbieding hebben.

Maar eerst een ontzettend lekker receptje dat ik toevallig heb ontdekt tijdens het surfen. Ideaal voor deze antarctische toestanden, laag in propoints én heel vullend. Troost in een soepkom.

Zuurkoolsoep met gehakt.
Ongeveer 8 porties (kan ingevroren worden, handig als lunch)
3 propoints

500g américain natuur
8 kfl olijfolie
1 grote gehakte ui
1 el gehakte look
200 ml kippebouillon
200 ml runderbouillon
1 groot blik gepelde tomaten
500 g zuurkool natuur met sap
200 ml water (indien nodig)
1 el bruine suiker (of zoetstof)
1 el Worcestershire saus
3-4 gedroogde laurierblaadjes
1-2 el gedroogde peterselie
verse peper naar smaak

In een kookpot met dikke bodem verhit je de olijfolie. Voeg het gehakt toe en bak tot het bruin is. Gebruik een houten lepel om het in stukjes te doen (moeten niet te klein).

Terwijl het vlees bakt, meng je de bouillons, de tomaten, de zuurkool, suiker, Worcestershire saus, laurierbladen.

Voeg de ui en knoflookbij het gehakt, laat even meebakken. Voeg daarna het zuurkoolmengsel toe en laat de soep op een lage t° een uur sudderen. Het is de bedoeling dat de zuurkool wat "smelt". Proef na een uur en voeg eventueel wat water toe als de smaak té sterk is. Kruid verder af met peper en zout naar smaak.

Smakelijk!

Dit is écht en gezond troosteten. Niet de troep die ik de laatste dagen naar binnen heb gepropt. En waarom? Op het moment zelf is het een allesoverheersende drang tot eten, het verstand gaat in stand-by en enkel mijn maag beveelt nog. En dan begint de zoektocht of begint het denkwerk... Dat is het enige dat nog werkt in mijn hersenen: mijn "wat-kan-ik-bakken"-hersencellen. Meestal is dat niet veel, ik breng niet veel snoep naar huis en de kasten en voorraad zit meestal vol met gezonde dingen. Maar in gezonde dingen kun je ook behoorlijk wat propoints rapen. Misschien herkennen zich sommigen hierin, ik ben een emotionele eter: Verveling? Eten.. stress? eten... Kids lastig? Eten.
Ik heb het gelukkig al aardig onder controle. Weten waarom je die drang krijgt, is belangrijk. Gewoon de gevoelens toelaten en ze echt aanpakken vraagt oefening. En die leer je met vallen en opstaan.

Gisteren was zo'n dagje. Eén van de dochters had een lastige nacht achter de rug en ik was pas laat gaan slapen daardoor. Dat gecombineerd met een week van vroeg opstaan, en mama stond gisteren ochtend op met een ochtendhumeur dat de hele dag bleef duren. Vermoeidheid is ook een aanleiding voor mij om te gaan eten, en ik gebruikte die vermoeidheid ook als excuus om niet op de loopband een half uurtje te lopen. Stom, sporten verbetert ALTIJD mijn humeur, ik heb steeds het gevoel dat ik de wereld aankan. Maar gisteren wentelde ik me liever in zelfmedelijden.... en muffins. Ik heb muffins gebakken met mijn 4-jarige dolle tweeling, het waren WW-muffins,maar het was ook een excuus zodat ik kon snoepen van de deeg (ik eet liever deeg dan gebak, ik weet het, er is een hoek af...).

Deze ochtend ben ik weer op het goede pad gestapt, ik heb een half uurtje gejogd, heb een WW-muffin als ontbijt gegeten en was niet te lui om mijn dagboek weer in te vullen. Ik voel me beter, alleen nu nog mijn darmen die de schade van gisteren aan het verwerken zijn... Een prikkelbare darm en een lactose-intolerantie zijn ook een goede motivatie om steeds weer naar de gezonde levenswijze te grijpen (voor het eigen gemak, maar ook dat van anderen, zeker wat de geurhinder betret LOL)