maandag 1 februari 2010

Een kleine dwaling...

Eventjes afgeweken van het “ideale” pad.

De laatste weken gaat de afslankingsreis niet zo goed. Elke ochtend start ik met de beste voornemens. Voornemens die de avond daarvoor net voor het slapen zijn gemaakt, zelfs eerder al. De voornemens zijn al gemaakt wanneer ik mijn tasje klaarmaak om te gaan werken de volgende dag, ze worden gemaakt wanneer ik mijn planner invul.




Mijn picknicktasje:
- Ontbijt: ik vertrek om 6.00 ’s ochtends en heb geen honger/tijd om thuis te eten. Ik (probeer) een glaasje water te drinken en eet mijn ontbijt op werk als ik aankom. Ik begin om 7.00, arriveer meestal rond 6.40, dus heb tijd om te ontbijten. Meestal drink ik dan ook twee tassen koffie.
- Snacks: vaak een alpro-produkt. Sinds een jaartje blijk ik lactose-intolerant te zijn. Dus mijn calcium haal ik vooral uit sojaprodukten. Gelukkig ben ik maar in een heel lage mate allergisch, dus af en toe geef ik wel toe aan een mager koemelkproduct (en een ijsje).
De dagen dat ik intensief sport of ga zwemmen (ja, ik sport tijdens de werkuren, we hebben recht op 4 uur/week, maar daar later meer over) breng ik worteltjes mee, of kerstomaatjes, kwestie van mijn altijd hongerige maag een beetje het zwijgen op te leggen…
- Fruit: wisselt steeds af, mijn favorieten: peren van onze lokale fruitboer, granaatappels tijdens het seizoen, lekkere sinaasappels en natuurlijk banaan (mijn nieuwe beste vriend sinds de invoering van de Propoints. Hier liggen nu een paar kiwi’s en een geblutste peer.
- Lunch: een broccoli-bloemkoolsoep (met een partje La Vache Qui Rit smeerkaas op een volledige pot soep) en speltbrood met kruidenham. In de winter breng ik vaak soep mee als lunch, lekker warm, vullend en troostgevend. In de zomer zijn het vaak slaatjes.


Dus het bewijs is er: ik ben voorbereid.
Wat gaat er dan fout? Eenvoudig: zelf-sabotage… Verstrooide geest die ik ben, ben ik op mijn best als alles gepland is. Ik hou van lijstjes maken, van een agenda bijhouden, van dingen op te volgen en ergens te noteren.
En ik probeer het “ideale” te bereiken. Perfectie vind ik zo’n naar woord… Waarschijnlijk omdat ik het nooit zal bereiken, maar dat is het juist… Perfectie is quasi onbereikbaar. Zo goed mogelijk je best doen, is al goed genoeg, niet?
Wat gebeurt er dan als je je realiseert dat het vandaag niet perfect wordt… Wat er bij mij gebeurd? Dan ga ik helemaal de bocht uit. Idioot eigenlijk… Om dezelfde beeldspraak te gebruiken: als je auto begint te slippen, dan probeer je alles om weer de controle te krijgen… Wat ik op die momenten dan doe? Ik doe er alles aan om de auto helemaal de weg af te laten gaan…
Een medeblogster verwoordde het nog beter: vergelijk het afslanken met een trap beklimmen… Als je bij het beklimmen van die trap een trede mist of struikelt…. Gooi je je dan ook weer helemaal naar beneden om die ene misstap? Een absurde gedachte, jezelf de trap afgooien omdat je eventjes een fout hebt gemaakt…
Dus beginnen eten, (liever vreten) om die paar Propoints die je teveel gegeten is eigenlijk even absurd. Ik moet zeggen, toen ik dit las, kreeg ik één van die bekende “verlichte” momenten.
En vandaag begin ik weer aan het beklimmen van mijn trap…. Ik ben gaan zwemmen, de endorfines doen hun werk, ik heb met smaak de geplande maaltijden gegeten.
Vanavond maak ik WWpizzas met de dolle tweeling en een vriendinnetje. 3 Propoints per stuk, en ik heb wat M&M’s ingepland. Fantastisch toch, zo’n vrijdagavond…
En als het stressy wordt, denk ik aan een mooie witte wenteltrap waar ik al een heel stuk ben op geklommen, en in plaats van me naar beneden te storten, ga ik gewoon even zitten op één van de treden om na te denken en te bezinnen, voor ik aan de volgende trede begin….

Geen opmerkingen: