donderdag 25 maart 2010

Zelf-sabotage

Maandag was het weegdag en WW-bijeenkomst. Het goede nieuws: 400g kwijt. Ik ben al lang tevreden met alles wat eraf gaat. Onze leidster brengt af en toe varkensvet mee, in een vacuumgezogen zak (gelukkig maar) en dan pas zie je hoeveel een halve kilo vet is. Natuurlijk verliezen wij niet enkel vet, maar ik veronderstel dat er toch meer vetcellen worden afgevoerd dan andere lichaamsbestandsdelen.
Het slechtere nieuws was dat onze maandagcursus sluit. Om bij dezelfde leidster te blijven, moet ik nu op woensdagavond gaan, naar een ander dorp. Momenteel is dat mogelijk, zolang de agenda van manlief het toelaat.

In een vorig blogje had ik foto's van een dagje "op programma" beloofd, tja, tot mijn grote spijt en schaamte moet ik bekennen dat ik sinds maandag geen enkel dagje binnen de lijntjes heb gekleurd. Dinsdag ben ik goed gestart, tot ik besloot mee te gaan eten 's middags (frieten en biefstuk), een zakje muntjes heb opgegeten en na de zwemtraining nog wat croissants uit de diepvries heb gehaald.
Waarom? Nu ik erover nadenk, ik denk verveling en ergernis. Op werk spring ik momenteel in voor één van mijn mensen met een enorme achterstand, en dat gaat niet altijd van harte. Mijn oplossing: vluchten in eten...
Ik probeer de feiten te analyseren, ik probeer mijn gevoelens uit te schakelen en te leren uit zo'n dagje. Feedback en geen fatale fout.
En andere reden om te eten is vermoeidheid. Wetenschappelijk is het bewezen dat vermoeidheid een hormoon aanmaakt dat zin geeft naar kalorierijk, vet, koolhydraatrijk voedsel. Feedback: 's dinsdags na de zwemtraining zo snel mogelijk mijn bed in, daar kan ik ook televisie kijken zonder dat de ijskast mijn naam roept.
Derde oorzaak: stress. De dolle tweeling kan me soms zodanig de kast opjagen dat ik er tegelijkertijd in duik op zoek naar koekjes. Helpt dat? Dikke neen, meestal daalt mijn humeur nog dieper onder het vriespunt omdat ik mij schuldig voel.

Dit allemaal van me af geschreven te hebben, helpt ook. Vaak doe ik het niet, ik zet hier liever lekkere receptjes neer (alweer een vlucht in eten???), dan toe te geven dat ik soms serieus het noorden kwijt ben. Maar dit is mijn blog, gestart voor mezelf, niet voor enkele lezers. Het is net zo jezelf bedriegen om niet over de moeilijke momenten te schrijven als een weekje de cursus over te slaan omdat je weet dat de weegschaal geen goed nieuws heeft.

Ten slotte: tot nu heb ik er een perfecte "op plan" dag opzitten. En ja, dat voelt zoveel beter dan die dagen dat ik nog voor de laatste hap van iets op heb, al aan het denken ben wat het volgende is wat ik in mijn mond kan steken.

De foto's van een dag O(p)P(lan) komen er binnenkort. Beloofd!

Geen opmerkingen: