maandag 31 mei 2010

De 20 km van Brussel

Na een 12 weken voorbereiding, een testrun in Averbode van 16 km:


Tijd 1u55 en alhoewel weer bij de achterhoede was ik heel tevreden. De tweede medaille is van manlief, ik ben niet van Tongerlo terug gelopen naar Averbode.

Een tweetal weken nog rustig gelopen, een lange duurloop van 80 minuten en zondag 30 mei was het zover.
De vierde keer deed ik mee. Manlief deed mee voor de tweede keer.
Rond 13.00 vertrokken we thuis, de dolle tweeling bleef thuis -eerst zouden ze meegaan met oma en opa om te supporteren- maar het slechte weer was spelbreker. Aangekomen in Brussel was het nog een eindje stappen om aan te komen in het Jubelpark en in een immense drukte. 30.000 lopers, symphatisanten, supporters....
Een plaatsje gezocht in de vlieghal van het legermuseum om ons om te kleden, eventjes te gaan plassen.... Maar door de enorme wachtrij, besloot ik maar "in de bosjes" te gaan. Waar de scheiding mooi werd doorgetrokken. Mannen rechts, vrouwen links...
Tegen 14.30 gingen we richting startbox, startbox 3.

We zouden als laatste box starten, de nummers vanaf 20.000. Ik was een beetje teleurgesteld omdat veel van de sfeer verloren ging, we hoorden de Bolero niet, de Brabaçonne niet en het daverende startschot weerklonk ook niet De vorige edities kreeg ik kippevel van de oplopende spanning voor de start, dit jaar niks... Of dat dacht ik. Toen de eerste 20.000 lopers waren gestart, mochten we opschuiven en kregen we eerst Queen met "We are the champions" te hore,, we werden via beeldschermen aangemoedigd "GO Go GO Box 3" en we kregen ons eigen startschot. Pas beneden aan het Jubelpark konden we lopen, oplettend om niet verstrikt te raken in de talrijke vuilzakken of te struikelen over allerlei soorten flesjes van energiedrankjes.

Iets voor Schumann konden we overgaan in een langzame jog. Ik hou van dit gedeelte, je krijgt een fantastisch beeld van de lopers voor jou. De Wetstraat lijkt één zee van op- en neergaande hoofden. Manlief die naast me liep, hielp me om een regelmatig tempo te houden, ik ga altijd veel te hard van start, helemaal opgaand in de roes en de opwinding van het moment.


Na de Wetstraat was het richting koninklijk paleis en ik ben één van de Belgen die nog altijd blij is om onze nationale driekleur te zien wapperen!


Vandaar de bocht om richting Justitiepaleis en de eerste bevoorrading. Ik had op dat moment al een droge keel, dus was blij de keel eens te kunnen spoelen.
Daarna doken we de eerste tunnel in, alhoewel ik de vorige keren steeds het moeilijkste stuk vond, door het te snel starten, ging het nu heel goed. Met dank aan manlief voor zijn regelmatige tempo van 7 min/km.


Na de 3 tunnels was het richting Terkamerenbos. Rond km 5-6 liepen we het bos binnen en pas aan km 10 zouden we er weer uitkomen. Heel wat stappers al in het bos, heel wat te zien en een mooi decor. Het lopen ging nog steeds vlot, en voor de eerste maal liep ik km 8 voorbij zonder een plaspauze te moeten inlassen. Zit het dan toch allemaal tussen de oren???


Km 10, gepasseerd op 1:10. Mooi op schema.

We draaiden de boulevard op en ondanks het wisselvallige weer (maar fantastisch om te lopen) was er weer heel wat aanmoediging en bekijks langs het parcours.

Asterix, Obelix en Co...



Pas getrouwd, wat een origineel idee, waarom hebben wij dat niet gedaan... Waarschijnlijk omdat ik op onze trouwdag 5 maanden zwanger was van onze tweeling :o).

Van km 11 tot ongeveer 14 km was het vlotjes lopen, veel bergaf, al veel joggers die het langzameraan gingen doen. Maar door mijn fantastische tempomaker bleven we vlotjes doorgaan en voelde dit even goed als een trainingsduurloop. Leuker zelfs, op een gewone duurloop word je niet zo aangemoedigd (de vunzige opmerkingen van wielertoeristen buiten beschouwing gelaten).


We liepen Watersmaal-Bosvoorde binnen en kregen iets verder een Isostar drankje. Yuk, ik ben al geen sportdrank liefhebber, maar dit was echt slecht. Ik dronk wel enkele slokken, na 14km intensieve inspanning kon ik wel wat mineralen en suikers gebruiken.

Alhoewel ik deze blog ben begonnen met het idee "anoniem" te blijven, toch een fotootje, gewoon om te bewijzen hoeveel plezier er ik er nog in had aan km 15.


Het joggen ging nog steeds vlot, steeds vaker liepen we mensen voorbij. Toch begonnen de zenuwen op te komen, nog eventjes, na een bocht naar links zouden we de gevreesde Avenue de Tervueren opdraaien... De gevreesde laatste helling.
Ondertussen keken we uit naar een collega, die via sms liet weten dat hij ons stond op te wachten na de laatste bevoorrading. De collega die me 7 jaar geleden liet kennis maken met het loopvirus en die me begeleidde bij mijn eerste halve rondjes op de looppiste.
Rond km 17 zagen we hem -met spandoek!!!, hij liep even met ons mee (hij had dit jaar spijtig genoeg geen nummer weten te bemachtigen), gaf ons een energiedrankje en wenste ons veel succes.

En dan gebeurde het, de man met de hamer, de muur, op 500 meter van de top van de helling kreeg ik het moeilijk, benen loodzwaar, dorst. Wat druivensuiker gekregen van manlief, verstand op nul gezet en enkel "blijven lopen, blijven lopen" herhalend. De "top" bereikt en vanaf daar ging het weer. Bergaf en volop recupererend, en met het Jubelpark in zicht.
Weer volop toeschouwers langs de kant en die glimlach op mijn gezicht was niet meer te stoppen. Nu kon het niet meer stuk. Genieten nu. "De berg" overwonnen, misschien wel het beste gedeelte van de 20km.


Ik liep over de finish in 2u21, manlief was een minuutje sneller.
Fantastisch, maar ook een beetje triest... Drie maanden hiervoor getraind...
En nu???? De halve marathon van Brussel op 10 oktober natuurlijk :o)


En deze? Deze heeft gesmaakt. Propoints? Geen idee :o)












woensdag 26 mei 2010

Back to basics

Back to basics.

Sinds ik deze blog begonnen ben, leef ik het leven van een jo-jo. Dezelfde 4 kilo laat ik achter, dezelfde 4 kilo kom ik steeds weer tegen.
Hoe dat komt? Ik doe het goed één week, doe het niet zo goed (lees: slecht) een andere week. Soms breng ik wat variatie in de routine door het één dag goed en drie daaropvolgende dagen niet zo goed te doen.

Ik zou zo graag de controle weer hebben. Ik weet hoe het moet, ik hou me aan de richtlijnen en dan plots is het alsof « iets » overneemt. Ik zie mezelf wilskrachtt verliezen, en dat gaat vlug, kwestie van minuten. Mijn hersenactiviteit beperkt zich tot één ding: eten, iets kokerellen, vooral iets met suiker....
Ik weet dat ik fout bezig ben, maar vreemd genoeg reageer ik niet op dat innerlijke stemmetje. Luid roept het wel niet, maar tijdens mijn « goede » dagen, brengt dat stemmetje me tot rede voordat ik helemaal overboord ga.

Vandaag is de start van een nieuwe poging. Die 70 kilogram bereik ik niet meer voor zondag (30 mei 2010, 20 km van Brussel!!!!), maar het is mogelijk voor 15 juli (vakantie).
En deze keer is mijn ingesteldheid ander: ik focus niet langer op het resultaat, maar op de veranderingen... Zoals Dixon het zegt « If you focus on the result, you will never change. if you focus on the changes, you will get results ».

En als ik karakter genoeg heb om 20km te joggen.... Wat betekenen die laatste 10 kilootjes dan in het grote plan?????


Nog 4 keer slapen voor de 20 km.....

dinsdag 11 mei 2010

Bijna zover

Niet bepaald mijn streefgewicht...
Wel wat de 20km betreft. Morgen een eerste test: manlief en ik hebben ons ingeschreven voor de Abdijenloop Averbode-Tongerlo. 16km.
Toen we dit weekend om ons startnummer gingen,stond er in de begeleidende brief: 15,8km; Gek, maar enkel die 15 zien staan, zorgt ervoor dat de afstand doenbaar is.
Telkens ik de 20k loop, probeer ik als laatste lange duurloop 16km te lopen. Meestal doe ik die alleen, maar morgen is dat dus een georganiseerde loop.
De zenuwen vallen mee (tot nu toe)...

Op moederdag heb ik nog 1u20 gelopen, eigenlijk stond er 1u10 op het schema, maar ik ben erin geslaagd om verloren te lopen.
Maar geef toe, wat een mooie landschappen:

Op loopafstand van ons huis, ik wil nooit meer in de stad wonen!


Een heuvel oplopen lijkt veel minder zwaar als hij zo mooi is....


En deze mooie postkaart: appelbomen in bloei en ezeltjes in de wei.

Thuis aangekomen stond er pizza met peer en roquefort op het menu. Eén vn missies is geen eten meer weg te gooien en bij inspectie van de groentenlade van de ijskast, ontdekte ik nog drie peren. Te zacht om zo te eten, maar ik wist dat er in het WW-kookboek "Komt voor de bakker" een perenpizza stond...
Het resultaat was lekker, ik ben geen schimmelkaasfan, maar ik vind ze wel lekker in een verdunde versie: een dressing van blauwe kaas of een sausje, en met het zoete van de peer is de balans perfect.

Voor 20 stukken, 2 Propoints/stuk

- 400g pizzadeeg (kant- en klaar)
- 100g roquefort
- 150g verse kaas (type Boursin cuisine light)
- 2 el honing
- 50 ml magere melk
- 1/2 kfl gedroogde rozemarijn
- Zout en peper
- 4 peren
- 2 el citroensap
- 2 el pijnboompitten (had ik niet, heb walnoten gebruikt)

Rol het pizzadeeg uit, leg op een met bakvel beklede bakplaat en bak 10 min in het midden van een voorverwarmde oven op 180°C.
Pureer de roquefort met de verse kaas, de honing, de melk en de rozemarijn en breng op smaak met peper en zout. Snijd de peren in partjes (je kan ze ongeschild laten, de mijne waren niet al te vers meer, dus heb ze geschild) en besprenkel met het citroensap (ben ik vergeten). Strijk het kaasmengsel uit over de pizza, leg er de perenpartjes op en bestrooi met de pijnboompitten.
Bak de pizza 25 minuten op 180°C.

Et voilà:

Met wat bindsla en krulsla erbij (uit mijn serre) met 15 ml D&L light. Heerlijke lunch!
(en restjes om mee te nemen naar werk!)

maandag 3 mei 2010

Fantastisch idee


restjes meenemen naar werk!
Iedereen kent het gevoel wel, supergemotiveerd, totdat je merkt hoelang je 's avonds nog bezig bent in de keuken om je maaltijden van de volgende dag te plannen.
Soms gaat me dat met plezier af, soms met heel wat minder plezier, maar ik doe het toch en soms lukt het helemaal niet en maak ik mijzelf wijs dat "ik morgen op werk wel iets gezonds vind"... Niet dus.
Collega bloggers bleken allemaal al het licht gezien te hebben. Ik nu sinds kort ook. Ik neem restjes mee, en beter nog, ik heb "diepvriesmaaltijden".
Laatst heb ik van een hele overschot pasta (ik ben steeds bang pasta te weinig te hebben, dus meestal kook ik voor het hele dorp mee) een pastataart gebakken. Een receptje uit een WW-kookboek met zuinig koken tips.

Pastataart (aangepast recept uit "Lekker voordelig"), 6 stukken

-rest pasta (ongeveer 700g gekookt, of 300g ongekookte macaroni)
-100g kipfilet
-250g champignons (ik gebruikte een blikje)
-1 blik gepelde tomaten
-60g geraspte kaas, light
-2 kfl margarine
-1 el paneermeel
- zout, peper.

Bereid de pasta als er geen restjes zijn.
Verwarm de oven voor op 180°C. Snijd de kipfilet in kleine stukjes. Borstel de champignons schoon en snijd in schijfjes (of gebruik blikje). Bak de kip en champignons in de margarine gedurende 5 min. Voeg de gekookte macaroni toe, de tomatenstukjes en de geraspte kaas. Breng op smaak met peper en zout (en eventueel wat paprika, chili,....).

Giet de bereiding in een met bakvel bedekte ronde ovenschotel en druk goed aan. Bestrooi met het paneermeel. Zet gedurende 35 min in de oven.

Taart in stukken snijden, opdienen, of in porties invriezen.
En meenemen naar werk, en daar eventueel even in de magnetron.Lekker met wat kerstomaatjes of een groene salade.