maandag 31 mei 2010

De 20 km van Brussel

Na een 12 weken voorbereiding, een testrun in Averbode van 16 km:


Tijd 1u55 en alhoewel weer bij de achterhoede was ik heel tevreden. De tweede medaille is van manlief, ik ben niet van Tongerlo terug gelopen naar Averbode.

Een tweetal weken nog rustig gelopen, een lange duurloop van 80 minuten en zondag 30 mei was het zover.
De vierde keer deed ik mee. Manlief deed mee voor de tweede keer.
Rond 13.00 vertrokken we thuis, de dolle tweeling bleef thuis -eerst zouden ze meegaan met oma en opa om te supporteren- maar het slechte weer was spelbreker. Aangekomen in Brussel was het nog een eindje stappen om aan te komen in het Jubelpark en in een immense drukte. 30.000 lopers, symphatisanten, supporters....
Een plaatsje gezocht in de vlieghal van het legermuseum om ons om te kleden, eventjes te gaan plassen.... Maar door de enorme wachtrij, besloot ik maar "in de bosjes" te gaan. Waar de scheiding mooi werd doorgetrokken. Mannen rechts, vrouwen links...
Tegen 14.30 gingen we richting startbox, startbox 3.

We zouden als laatste box starten, de nummers vanaf 20.000. Ik was een beetje teleurgesteld omdat veel van de sfeer verloren ging, we hoorden de Bolero niet, de Brabaçonne niet en het daverende startschot weerklonk ook niet De vorige edities kreeg ik kippevel van de oplopende spanning voor de start, dit jaar niks... Of dat dacht ik. Toen de eerste 20.000 lopers waren gestart, mochten we opschuiven en kregen we eerst Queen met "We are the champions" te hore,, we werden via beeldschermen aangemoedigd "GO Go GO Box 3" en we kregen ons eigen startschot. Pas beneden aan het Jubelpark konden we lopen, oplettend om niet verstrikt te raken in de talrijke vuilzakken of te struikelen over allerlei soorten flesjes van energiedrankjes.

Iets voor Schumann konden we overgaan in een langzame jog. Ik hou van dit gedeelte, je krijgt een fantastisch beeld van de lopers voor jou. De Wetstraat lijkt één zee van op- en neergaande hoofden. Manlief die naast me liep, hielp me om een regelmatig tempo te houden, ik ga altijd veel te hard van start, helemaal opgaand in de roes en de opwinding van het moment.


Na de Wetstraat was het richting koninklijk paleis en ik ben één van de Belgen die nog altijd blij is om onze nationale driekleur te zien wapperen!


Vandaar de bocht om richting Justitiepaleis en de eerste bevoorrading. Ik had op dat moment al een droge keel, dus was blij de keel eens te kunnen spoelen.
Daarna doken we de eerste tunnel in, alhoewel ik de vorige keren steeds het moeilijkste stuk vond, door het te snel starten, ging het nu heel goed. Met dank aan manlief voor zijn regelmatige tempo van 7 min/km.


Na de 3 tunnels was het richting Terkamerenbos. Rond km 5-6 liepen we het bos binnen en pas aan km 10 zouden we er weer uitkomen. Heel wat stappers al in het bos, heel wat te zien en een mooi decor. Het lopen ging nog steeds vlot, en voor de eerste maal liep ik km 8 voorbij zonder een plaspauze te moeten inlassen. Zit het dan toch allemaal tussen de oren???


Km 10, gepasseerd op 1:10. Mooi op schema.

We draaiden de boulevard op en ondanks het wisselvallige weer (maar fantastisch om te lopen) was er weer heel wat aanmoediging en bekijks langs het parcours.

Asterix, Obelix en Co...



Pas getrouwd, wat een origineel idee, waarom hebben wij dat niet gedaan... Waarschijnlijk omdat ik op onze trouwdag 5 maanden zwanger was van onze tweeling :o).

Van km 11 tot ongeveer 14 km was het vlotjes lopen, veel bergaf, al veel joggers die het langzameraan gingen doen. Maar door mijn fantastische tempomaker bleven we vlotjes doorgaan en voelde dit even goed als een trainingsduurloop. Leuker zelfs, op een gewone duurloop word je niet zo aangemoedigd (de vunzige opmerkingen van wielertoeristen buiten beschouwing gelaten).


We liepen Watersmaal-Bosvoorde binnen en kregen iets verder een Isostar drankje. Yuk, ik ben al geen sportdrank liefhebber, maar dit was echt slecht. Ik dronk wel enkele slokken, na 14km intensieve inspanning kon ik wel wat mineralen en suikers gebruiken.

Alhoewel ik deze blog ben begonnen met het idee "anoniem" te blijven, toch een fotootje, gewoon om te bewijzen hoeveel plezier er ik er nog in had aan km 15.


Het joggen ging nog steeds vlot, steeds vaker liepen we mensen voorbij. Toch begonnen de zenuwen op te komen, nog eventjes, na een bocht naar links zouden we de gevreesde Avenue de Tervueren opdraaien... De gevreesde laatste helling.
Ondertussen keken we uit naar een collega, die via sms liet weten dat hij ons stond op te wachten na de laatste bevoorrading. De collega die me 7 jaar geleden liet kennis maken met het loopvirus en die me begeleidde bij mijn eerste halve rondjes op de looppiste.
Rond km 17 zagen we hem -met spandoek!!!, hij liep even met ons mee (hij had dit jaar spijtig genoeg geen nummer weten te bemachtigen), gaf ons een energiedrankje en wenste ons veel succes.

En dan gebeurde het, de man met de hamer, de muur, op 500 meter van de top van de helling kreeg ik het moeilijk, benen loodzwaar, dorst. Wat druivensuiker gekregen van manlief, verstand op nul gezet en enkel "blijven lopen, blijven lopen" herhalend. De "top" bereikt en vanaf daar ging het weer. Bergaf en volop recupererend, en met het Jubelpark in zicht.
Weer volop toeschouwers langs de kant en die glimlach op mijn gezicht was niet meer te stoppen. Nu kon het niet meer stuk. Genieten nu. "De berg" overwonnen, misschien wel het beste gedeelte van de 20km.


Ik liep over de finish in 2u21, manlief was een minuutje sneller.
Fantastisch, maar ook een beetje triest... Drie maanden hiervoor getraind...
En nu???? De halve marathon van Brussel op 10 oktober natuurlijk :o)


En deze? Deze heeft gesmaakt. Propoints? Geen idee :o)












Geen opmerkingen: